Noce bezsenne, noce czarne, noce bez nadziei... Noce podczas których nie widać ani światełka w tunelu, ani szansy na świtanie... Noce, gdy wydaje się, że już gorzej być nie może, a tysiące myśli tłucze się po głowie... Taka noc przede mną...

Burza... Niesamowity spektakl światła i dźwięku...Wczoraj, a właściwie dzisiaj w nocy... Stałam w oknie jak urzeczona i obserwowałam niebo przecinane zygzakami błyskawic... W burzy przejawia się niesamowita potęga natury... I mało romantyczne jest wyjaśnienie, że oto ścierają się dwie masy powietrza.. wolę wierzyć, że to walka dwóch rozgniewanych tytanów...

I tak się zastanwiam... czy kocha się tylko raz w życiu, tak naprawdę i silnie... czy każda następna "miłość" jest już tylko nikłym cieniem i namiastką dawnej namiętności? A może można kochać wiele razy?

spadł deszcz... obudziłam się nad ranem i słuchałam jak bębni o szyby... śpię zawsze z otwartym oknem, więc szybko poczułam jego zapach.. rześki, świeży… lubię tę woń, melodię kropel i lubię także, gdy przestaje padać… mam zawsze wrażenie, że świat - po deszczu - jak mówi mój mały sąsiad - „ma ślicznie wymytą buzię”… i coś w tym jest – wszystko wydaje się takie czyste i nieskażone…